Poldercolumn: Meer Waarde

Thuis aangekomen spoedde ik mij naar de tafel. Daar lag hij dan. De envelop die van de gemeente Haarlemmermeer bleek te zijn. De toonzetting kwam wel aan. `Wij hebben het vermoeden dat er in Uw huishouden een hond aanwezig is’… Tja, daar was ik dan door de mand gevallen. Het was niet te ontkennen, als je driemaal daags met een viervoeter de deur verliet. Knappe vent die dan nog zou zeggen : “ Ik heb geen hond”.

Een paar jaar eerder , bij de komst van de viervoeter, had ik de hele site van de gemeente doorgeplozen op de aangifte voor de hondenbelasting. Ooit hiervoor woonden we in Amsterdam en hadden we ook daar een trouwe kameraad, maar daar moest wel boter bij de vis. Het was ook vrij lastig om dat niet te doen, want regelmatig werd er op diverse manieren gecontroleerd.

Op de gemeentelijke site was helemaal niets te vinden. Allerlei verschillende zoekopdrachten liet ik los, de meest onwaarschijnlijke OR en AND operatoren in combinatie met logische teksten die mij zouden kunnen leiden naar het aangifte formulier hondenbelasting. Als test zocht ik een andere gemeente site op en deed daar hetzelfde. Binnen 2,1 milliseconden had ik beet, althans voor die gemeente.

Ten einde raad begaf ik mij de dag erna richting het raadhuis om daar aan een balie een formulier te halen. Iedereen kent dat wel, nummertje halen, kijken naar schermen en wachten op de verlossende dingdong.

Ik heb nog nooit een ambtenaar aan de andere kant van de balie zo verbaasd zien kijken en daarna in een schaterlach zien uitbarsten die zijn weerga niet kende. Sinds jaar en dag kende de gemeente Haarlemmermeer geen hondenbelasting. Dit was een openbaring voor mij en ik lachte hartelijk mee. Met de brief van de gemeente die nu op de mat was gevallen zou dit gaan veranderen. Ook de Haarlemmermeer heeft te maken met tegenvallende inkomsten en een kennelijke groei van viervoeters.

Sinds we weer een hond hadden was mij inderdaad opgevallen dat er veel honden hier rondlopen. Als je van honden houdt is dat ook leuk, je vergroot ook je sociale contacten en je komt nog eens in beweging. Ook in de buurt blijken dan opeens hele aardige mensen te wonen die je niet eerder tegenkwam.

Denkend over de invoering van de hondenbelasting kan ik dat ook wel accepteren. Het is uiteraard niet leuk, ben en blijf een Nederlander die liever zijn geld niet uitgeeft aan dit soort dingen. Anderzijds bezorg ik met mijn hond wel overlast. Sommige mensen zijn bang voor honden. Daarbij is die van mij nog zwart ,Labrador en enthousiast over ieder mens die zij tegen komt. Een ideale combi om anderen de stuipen op het lijf te jagen. En dan uiteraard de hondenpoep. Niemand wil dat graag , dus de conclusie is wat mij betreft simpel. Ik moet betalen voor de hond, c’est la vie.

Onlangs werd er op Twitter een oproep gedaan door de politie Kennemerland aan hondenbezitters. Zij werden de oren en de ogen van de buurt genoemd. Ik vond het wel een logische oproep. Driemaal daags maak je je ronde, waarom zou je ook niet wat extra opletten. Vooral de afwijkende dingen. Eigenlijk voelde ik mij wel vereerd. Dat je als burger wordt gevraagd mee te denken op zo’n simpele manier. Daar waar je door de hondenbelasting je misschien wel in een verdomhoekje vond staan, werd je er hierdoor weer een beetje uitgehaald.

Op mijn eerst volgende ronde ’s avonds laat lette ik goed op. Het was stil en ook koud. Er gebeurde niets bijzonders, behalve een uil die voorbij vloog. Ik dacht na over mijn gevoel. Ik voelde mij toch een burger met Meer Waarde en realiseerde mij dat ook dit gold voor zowel de hondenbelasting als de extra ogen.

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 22 februari 2012